تبليغاتX
خورشید گرم

خورشید گرم

عنوان نداره...

باید عاشق شد و خواند 


باید اندیشه کنان پنجره را بست و نشست 


پشت دیوار کسی می گذرد، می خواند


باید عاشق شد و رفت 


چه بیابانهایی در پیش است 


رهگذر خسته به شب می نگرد 


می گوید : چه بیابانهایی! باید رفت 


باید از کوچه گریخت 


پشت این پنجره ها مردانی می میرند 


و زنانی دیگر به حکایت ها دل می سپرند


پشت دیوار دریاواری بیدار 


به زنان می نگریست


چه زنانی که در آرامش رود 


باد را می نوشند 


و برای تو 


برای تو و باد


آبهایی دیگر در گذرست 


شب و ساعت دیواری و ماه 


به تو اندیشه کنان می گویند 


باید عاشق شد و ماند 


باید این پنجره را بست و نشست 


پشت دیوار کسی می گذرد 



می خواند 


باید عاشق شد رفت 



بادها در گذرند


م.آزاد

_____________________________________________

سلام دوستان گل من

برای مدت کوتاهی ، بخاطر مشغله های درسی نمی تونم بهتون سر بزنم

سر فرصت مزاحم همه میشم و از خجالتتون در میام

پاینده ایراااان

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی ام اردیبهشت 1389ساعت 12:0  توسط آتنا  | 

آری . . .

سلام

سلام من به همه ی سبزه های  بی قرار طبیعت


امروز نوری کوچک در آستانه ی قلبم شعله کشید و زبانه های تارو پود من به آسمان شتافت


همه ی بی قراری ها، همه ی بی تابی ها ، و همه ی آنچه در من باید می بود...!


پنجره ی پاییزیه دیروزم به بهار لبخند می زند


سلام ای همه ی زیبایی


یک قدم نزدیک تر از شب بوها، لا به لای آینه ها که بگردی


مرا می یابی


مرا دوست بدار ، حتی کوتااااااااااااه  اما

 طووووووووووووووولانی . . . . . . !


آتنااااااا

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم اردیبهشت 1389ساعت 19:42  توسط آتنا  | 

گرم می شوم

امروز نه امشب. . . !

        لبخند می زنم به همه ی خودم . . . !

                        آنکه می خواهم می شوم . . . 

                                     همین امروز. . . 

                                             *سلام گرمای همیشه در انتظار*

                                                  

                        سلام آتناااااااا

+ نوشته شده در  شنبه یازدهم اردیبهشت 1389ساعت 19:1  توسط آتنا  | 

بغض

بغض نکن بهار من


چه سخت است بی سکوت شکستن    


در هوایی که خالی از تبسم حنجره آه می کشد     


ولی قاصدک من، بس است تنیدن در پیله ی دلتنگی ات


آینه امشب گریان است و 

آخر هیچ کس قفس درد های مرا باز نکرد

گفتم غرق نگردم در اعماق نگاهت 

اما

تا آمدم بگویم

بغضی گلویم را فشرد و نگذاشت تمام کنمش...

حالا من ماندم و شب های بی من...!

آرام بخواب عزیزم



من هرشب برایت دعا می خوانم تا سحر!

آرام بخواب عزیزم

.

.

.

آتنااااااااااااا

+ نوشته شده در  جمعه سوم اردیبهشت 1389ساعت 23:20  توسط آتنا  | 

رفیق!

نگار دلت گرفته باز رفیق


انگار قهری با زمین و زمان

هان؟


آسمان را ببین


در شکوه باران


و درخشش نگاه کودک همسایه


وقتی در گودال آب می پرد


و قطرات هیجان به هر سو می پاشد


و مادر نگران به جای عصبانیت


به نرمی می خندد


چون پیرزنی هم خندید



کار خیر می خواهی 


از این بزرگتر نمی شناسم


که بخندانی لبی


و شرین کنی دهانی


گوش کن رفیق


همه جا موسیقی است


همه در رقصند



دنیا را دنیا را دنیا را 


با چشمان گشوده تر بنگر


از همان ها که شسته شده اند


همان ها که روحت ازپشتشان پیداست


خنده ی دنیا را دیدی؟


شنیدی؟


حالا دلت آرام شد


هان رفیق

این است آنچه می خواستیم


من و تو


خدا را خدا را خدا را


شکر رفیق
!
.


ا
ا

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم فروردین 1389ساعت 12:5  توسط آتنا  | 

سپاسگذارم

خدایا ابتدای هر چیزی از تو سپاسگذارم

خدایا کمک کن تا


همانی شوم که تو آنگونه مرا دوست خواهی داشت


کمکم کن تا به داشته های خود لحظه ای نبالم


کمکم کن تا همواره به تو نزدیکتر شوم


آنگونه که خود حس کنم


نه آنکه برای دیگران ...!


دوستت دارم آنگونه که هرگز کسی تصورش را هم نخواهد کرد!

آتناااا

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم اسفند 1388ساعت 14:51  توسط آتنا  | 

عاقبت از اين ديار رخت بر بستم...

عاقبت از اين ديار رخت بر بستم...


تنها!... با جامه داني بس سنگين!

گام ها کوتاه... ناتوان... پر اميد

همه چيز را برداشتم؟

اصالت؟... شرافت؟

جاي پاي عشق...! و کوه خاطرات را...

که تمامي جامه دان را پر کرده!

آن دور دست ها ... پشت اين کوير...

مي بينم آباداني ... و فرداهاي سبز را...

 

بايد از اين گودال بگذرم... بعد ... اين همه جا هموار است... راه آسان

با اين بار سنگين!

نکند جامه دان بيفتد و هستيَم را باد پراکنده اين کوير کند!

نه...
خواهم پريد!!!
از اين کوير... خواهم گريخت

فردا آغوش تو مأمن جاويدان من خواهد شد...

 
فقط يک پرش نه چنداد سخت

و تو ...
هم اکنون
آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآخ...

جامه دان ماند... و من

داخل گودال...

براي چه بر من خاک ميريزيد...!

اينجا گور است؟!

+ نوشته شده در  شنبه یکم اسفند 1388ساعت 0:1  توسط آتنا  | 

چشم هایم،چشم هایت،یک نگاه...!

آینه،انـــــــــعکاس،آب روان

چشم هایم، چشم هایـــــت،فـــــــــــــوران!

 

لحظه ها را در نــــــــــــــبردم

آتــــــــــــشٍ جنگِِِ شبانه

 

می زند چنگم به نالــــــــــــــــــــــــــه. . .

می کـشم آهـــــــــــــــی دوبـــــــــــاره

 

لحظـــــــــــــه ها را برگزیدم

 لحظه ای بی تو،نـــــــــــــباید...!

 

باد، بوران، آمد امـــــــــــا

لحظه ای بی تو نشایــــــــــد. . .

 

امشب از چنگ ستایــــــــــــــش

غرق در اوج نیایـــــــــــــــــــــش

 

سخت در اوجِ لـــــــــــــطافت

سنگ در شمعِ حــــــــــــــــــــــــــــرارت؛

 

آه، اـــــــــــــی سرمای طولانـــــــــی

 خوب می دانم که مـــــــــــــــی دانی

 

اــــــی حریـــــــــــر باور روشن

خوب می دانم که می آیـــــــــــی؛

 

دست هایم،شعرهایم،لحظه ها

چشم هایم، چشم هایت،یک نگـــــــــاه. . .!

 

آتناااااااااااااا 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم بهمن 1388ساعت 22:0  توسط آتنا  | 

راست است؟

               

راست است باران در کوچه ی انتظار؟

                 که شاید خبر از دور برآید یا نه...!؟    صبر کن

                              صدای تو را می شنوم که می گویی:صبر کن

                                        نه انگار...اندیشه ای در پس گذر نبود...!یا شایدم باران هوایی ام کرده است...!

از دور دست ها نه...!خیلی نزدیکی

                   یکی نه دو کوچه آن ورتر...کنار همان درخت پیر

                               آری همان...یادت است؟تازه جوانه زده بود نیلوفر عشقش!!!

                                                 تو با دستهای نسیمی ات نوازشش کردی!!!

                                  

چه زود با هم پیر شدیم...در پس باران های سال های اسیری و بی آسمانی

        چه زود چنگ زدی بر رخ آفتاب گونه ام که مبادا یاد پاییز های گذشته کنم!!!

             یادت است؟خراش های انگشتانت روی حریر ی ازنازکای  قلبم حک شده است...!!!

آه...

          صدایت در باورم تاب بازی می کند!!!باورم بی تاب می شود...

                       تو با ید قلم به دستم می دادی نه ؟

                                صبر کن..نه!!!صبر کن

                                         می خواهم از دو بالی که برای خود ساختم   /   شاد باشم نه دلتنگ

                   شعله می کشی در آتش چشمانم و من محو می گردم از با خود بودن

                         غرق می شوم در دریای امروز نه فردا یا حالی ساده تر

                                              خدانگهدارم

از بودن هراسیدن کار انسان نیست

خدانگهدارم با هر آنچه من با ما های خاک خورده بوده است

                      راست می گویند دوست داشتن از عشق برتر است...!راست است؟!!!!

                     شما بگویید     راست است؟؟؟

                                                              آتناااا

+ نوشته شده در  شنبه نوزدهم دی 1388ساعت 12:0  توسط آتنا 

خدانگهدارم

خـــــــــــــــــدا نـگهــــدارم

امشب غریبانه کو چه را گذشتم. فردا شهر غریبی را سفر ...

امروز تاریکتر از شب ٬ فردا را نمی دانم!

دیروز را مانده ام ٬ امروزم نیامده ٬ فردا...!

تمام نوشته هایم خط خط قدم های پاي من اســت که ناتوان ٬ به سویت شتابزده می آیند.

ولی بی فایده از ندیدن تو کوچه را بر می گردند. به امید فردایی که نمی دانم...

صدای برگشتنی زمزمه ی کوچه می شود٬ دوباره٬ سه باره ٬ و چند باری شنیده

می شود ٬ ولی دیده نه!

پژواک انتظاربود و بس! انتظاری ترسناکتر از تنهایی شبهای بی شبگردی که

کابوسم می شدند.

دیگر تمام شدم!

سکوتی ممتد ٬ انتهای کوچه فریادم میزند که بیا!!! من می روم!

ولی کوچه بی پایان است! غرق در بینهایتِ کوچه...

دیگر خودم را نمی یابم.

خدا نگهدارم

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم دی 1388ساعت 13:50  توسط آتنا  |